Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑ
Δυο λόγια μόνο για το άγαλμα του Στρατηγού Πλαστήρα. Κατ’ αρχήν Έλληνες, όπως ο αείμνηστος Πλαστήρας, για ευνόητους λόγους ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή όπου οι αξίες είναι σε καθοδική τροχιά, επιβάλλεται να προβάλλονται ως οδηγητές. Προκειμένου όμως, να περάσουν σωστά τα μηνύματα απαιτείται προσοχή διότι η υπερβολή μπορεί να δουλέψει ανάποδα.
Είμαι της άποψης, ότι τα κεντρικά σημεία του κάθε τόπου, όπως π.χ. η κεντρική πλατεία του, διαμορφώνονται ή φιλοξενούν εικαστικές δημιουργίες οι οποίες τον χαρακτηρίζουν ή τονίζουν κάποιο ιστορικό γεγονός για το οποίο είναι κυρίως γνωστός αυτός ο τόπος, π.χ. η Χίος κυρίως χαρακτηρίζεται και είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για την μαστίχα, τον Όμηρο, το εμπορικό της δίκτυο σε όλη την Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι και τον 19ο αιώνα, τη ναυτιλία κλπ., και το Μορφοβούνι της Καρδίτσας ως γενέτειρα του Πλαστήρα κ.ο.κ..
Με ποια λοιπόν κριτήρια, το άγαλμα του Στρατηγού εξετάζεται να τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία της Χίου; Η πρόταση του υποφαινόμενου για την τοποθέτηση του αγάλματος (το δεύτερο παρακαλώ) είναι το τρίγωνο οικόπεδο του Ιδρύματος ΤΣΑΠΑΛΑ το οποίο ευρίσκεται λίγα μέτρα από το κτήριο όπου έμεινε και σχεδίασε το κίνημα. Η εν λόγω θέση «δένει» ιστορικά το θέμα, αναβαθμίζει όμως και την περιοχή η οποία έχει καταντήσει χαβούζα.
Όσο αφορά την πλατεία Βουνακίου η οποία δεν έχει βρει ακόμα τον χαρακτήρα και το μήνυμα που θα εκπέμψει, δείτε από τις φωτογραφίες που συνοδεύω την παρέμβαση, πως άλλοι λαοί στολίζουν τους κεντρικούς δημόσιους χώρους τους καταγράφοντας παράλληλα και την ιστορία τους. Πρόκειται για φωτογραφίες από μια πλατεία στην Λισαβόνα, όπου με δυο εικαστικές παρεμβάσεις τα λένε όλα. Η μια είναι στο δάπεδο η οποία καταλαμβάνει σχεδόν όλη την έκτασή της, όπου το έργο καταδεικνύει την εξάπλωση των Πορτογάλων στις τέσσερις γωνιές του κόσμου και η άλλη, το μνημείο πλοίο στην παραλία, φορτωμένο με εξερευνητές και επιστήμονες της εποχής κλπ. δείχνει το ξεκίνημα των Πορτογάλων να εξερευνήσουν και να καταλάβουν το άγνωστο.Κάτι παρόμοιο χαρακτηρίζει και το τόπο μας, οι άνθρωποι του οποίου ακόμα ταξιδεύουν και πρωτοπορούν στα πέρατα του κόσμου, ένα τέτοιο έργο θα ήθελα προσωπικά να στολίζει την κεντρική πλατεία του τόπου μου για να τονίζει και να διδάσκει την ιστορία του.
Υποσημείωση: Μπορεί ο αναγνώστης να ανατρέξει στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.periplanisi.com/photos/iberia/lisbon/ για να δει καλύτερα τις φωτογραφίες.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Δημοτικός Σύμβουλος
www.s-michailidis.gr
ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΩΝ
Ο Δήμαρχος Χίου κ. Λαμπρινούδης στο μείζον θέμα της ανακύκλωσης φαίνεται ότι ξεπέρασε τον εαυτό του. Μέχρι τώρα ήταν μακρά άλλων στην ανικανότητα να ολοκληρώσει επί τέλους, όντας και Νομάρχης οκτώ ολόκληρα χρόνια, το έργο για την διαχείριση των σκουπιδιών. Έτσι έχουμε το φαινόμενο, να έχει ολοκληρωθεί (θα δούμε στην πορεία κατά πόσο είναι έτσι) ο ΧΥΤΑ και να μην έχει καν αρχίσει η κατασκευή του εξ’ ίσου ουσιαστικού έργου για την ολοκληρωμένη λειτουργία του συστήματος, ο σταθμός μεταφόρτωσης.
Απίστευτο, κάναμε ΧΥΤΑ για να δουλέψει ως ΧΑΔΑ αφού δεν θα υπάρχει «το εργαστήριο» για την επεξεργασία, διαχωρισμό κλπ., των απορρίμματων πριν την υγειονομική ταφή τους. Ο κίνδυνος απ’ αυτή την παράλειψη είναι τριπλός, πρώτον ο ΧΥΤΑ δουλεύοντας ως ΧΑΔΑ να κλείσει ο κύκλος της ζωής του πολύ πριν την ώρα του, δεύτερον να τον κλείσει η Ε.Ε. και τρίτον (πέραν των περιβαλλοντικών επιπτώσεων) να αρχίσουν τα πρόστιμα πάλι από την Ε.Ε. που θα τα πληρώσουν, ποιοι άλλοι, εμείς.
Λέμε, λοιπόν, ότι ο κύριος Δήμαρχος ξεπέρασε τον εαυτό του, διότι με παλαιομοδίτικες κουτοπονηριές οδηγεί και την διαχείριση της ανακύκλωσης σε ναυάγιο. Έχει την μανία αυτός ο άνθρωπος να δημιουργεί ερείπια (βλέπε πόσα έργα που έχει ξεκινήσει παραμένουν χρόνια τώρα νεκρά).
Η ανακύκλωση σε άλλους τόπους, έχει γίνει επιστήμη, φέρνει χρήματα, παράγει ενέργεια, σε τελευταία ανάλυση παράγει πολιτισμό!! Εμείς αρχίζουμε σήμερα και πάλι με σκοπιμότητες. Ο κ. Δήμαρχος όφειλε να έχει εκπονήσει εμπεριστατωμένη μελέτη που θα καταδείκνυε τον κατάλληλο φορέα διαχείρισης, τα κόστη και οφέλη κλπ. Ούτε αυτό το ελάχιστο δεν παρουσίασε στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπου επέμενε κουραστικά, χωρίς πειστικά στοιχεία, ότι οι υπηρεσίες του είναι ανεπαρκείς για το συγκεκριμένο έργο και πρέπει να πάμε σε ιδιώτες.
Προσωπικά, δεν διαχωρίζω στην εργασία τους Έλληνες σε «ιδιώτες και δημόσιους» και δεν έχω αντίρρηση το έργο της ανακύκλωσης να εκτελείται από ιδιωτικό φορέα. Πλην όμως, η εργασία αυτή να γίνεται χωρίς επιβάρυνση στο πενιχρό πια εισόδημα των δημοτών και βεβαίως να υπάρχει, ως αποτέλεσμα κοινωνικό όφελος, να γίνεται η δουλειά δηλαδή.
Τι μας προτείνει ο κ. Λαμπρινούδης σήμερα μέσα από μισή σελίδα εισήγηση; Να σπάσει το έργο σε δυο συμβάσεις ανάθεσης (πάντα ιδιώτες), σε έναν που θα παίρνει έτοιμο το προς ανακύκλωση υλικό – χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο, μέταλλα και πλαστικό – ο οποίος θα το επεξεργάζεται κάπως και θα το πουλά και σε έναν δεύτερο, ο οποίος θα τα μαζεύει από τους ειδικούς κάδους για να τα πηγαίνει στον πρώτο.
Τι έχουμε με αυτό το σύστημα; Ο πρώτος κερδίζει χωρίς πολλά ζόρια και ο δεύτερος που θα αναλάβει την συλλογή του υλικού, για να μη ρισκάρει θα πληρώνεται από εμάς με 14.000 € το μήνα. Να ληφθεί υπόψη ότι δεν αποκλείεται τις δυο δουλειές να τις αναλάβει ένα πρόσωπο σε δυο ρόλους. Κόλπα, δηλαδή, για να γίνει από κάποιους η δουλειά χωρίς επιχειρηματικό κίνδυνο, παρά μόνο σίγουρο κέρδος.
Για αυτό το εξαιρετικά σοβαρό έργο, οι μόνες «μελέτες» που έχουμε στα χέρια μας, είναι από δυο ανθρώπους του δήμου, τον κ. Τσακό και τον κ. Μακριπλή. Οι οποίοι μας δίνουν μια εικόνα για το όλο θέμα, δηλαδή, κατά προσέγγιση τον προσδοκώμενο όγκο των υλικών ανακύκλωσης, αλλά και το οικονομικό μέγεθος του εγχειρήματος. Από αυτές τις προσεγγίσεις προκύπτει, ότι η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου, είναι σε θέση να αναλάβει αυτό το έργο, πολύ περισσότερο όταν ενισχύεται με 14.00€ το μήνα για την πρόσληψη του επιπλέον προσωπικού που θα απαιτηθεί.
Ο κ. Δήμαρχος για άλλη μια φορά λειτουργεί ως Λουδοβίκος της πολιτικής, κλείνει τα αυτιά του στις αρμόδιες υπηρεσίες και τις φωνές της λογικής και επιλέγει τον δρόμο της θολούρας. Ας καταλάβει επιτέλους ότι δεν σηκώνει αυτός ο τόπος άλλα λάθη και χάσιμο χρόνου. Δεν πρέπει να του επιτρέψουμε να μας αφήσει πάλι μετά από λίγο διάστημα με ένα ακόμα πτώμα.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Δημοτικός Σύμβουλος
www.s-michailidis.gr
ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΧΙΟΥ
Πράγματι, με την αλλαγή της διοικούσας επιτροπής του Λιμενικού Ταμείου Χίου, αλλάζουν πράγματα ή οφείλουν να αλλάξουν. Το γεγονός και μόνο ότι το Λ.Τ. Χίου εντάσσεται στο διαδημοτικό έλεγχο δε λέει και πολλά πράγματα, πολύ δε περισσότερο όταν η στρατηγική του, ενδεχομένως, να χαράσσεται ή να επηρεάζεται από πολιτική και αναπτυξιακή λογική τύπου Δημάρχου Λαμπρινούδη.
Το λιμενικό ταμείο Χίου οφείλει να λειτουργήσει σε μια τελείως διαφορετική λογική απ’ αυτήν που λειτουργούσε μέχρι σήμερα. Οφείλει εξ’ αρχής να αντιληφθεί ότι είναι νομικό πρόσωπο το οποίο πρέπει να παράγει ανάπτυξη και όχι να επιμελείται μόνο διαχείριση υφιστάμενων πόρων.
Η νέα διοίκηση του Λ.Τ. Χίου πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι έχει στα «χέρια» της μια τεράστια περιουσία να διαχειριστεί, όπως π.χ. το κεντρικό λιμάνι, το λιμένα Μεστών, των Καρδαμύλων, της Βολισσού, των Οινουσσών, των Ψαρών, τα αλιευτικά καταφύγια, κλπ.. Αυτή η περιουσία δεν μπορεί να παραμένει ανεκμετάλλευτη αν όχι προβληματική και ζημιογόνα. Χρειάζεται να βρει ρόλο σε ένα συνολικό αναπτυξιακό σχεδιασμό.
Στις άμεσες προτεραιότητες του δ.σ., κατά την άποψή μου, πρέπει να ενταχθούν τα εξής δέκα σημεία: 1) Η καταγραφή των εγκαταστάσεων στις οποίες έχει την αποκλειστική ευθύνη διαχείρισης και ανάπτυξης και σε ποια έκταση, 2) η δημιουργία τμήματος προγραμματισμού και ευρωπαϊκών θεμάτων, 3) η σύνταξη μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης, 4) ανάληψη πρωτοβουλιών για τη συνεργασία των όμορων λιμενικών ταμείων, όπως της Λέσβου και της Σάμου, 5) σύνταξη προγράμματος αναβάθμισης των υπηρεσιών σε όλες τις λιμενικές εγκαταστάσεις, 6) επανεξέταση της τιμολογιακής πολιτικής ανάλογα με τις προσφερόμενες υπηρεσίες, 7) παρεμβάσεις στον κεντρικό λιμένα και η μετάλλαξή του μεσοπρόθεσμα, με σύμπραξη επενδυτών, σε υψηλών προδιαγραφών μαρίνα 
η διεκδίκηση της διαχείρισης της λεγόμενης μαρίνας στο Νοσοκομείο, 9) η σταδιακή μεταφορά της επιβατικής κίνησης και της εξυπηρέτησης κρουαζιερόπλοιων στο λιμένα Μεστών, 10) η επένδυση σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας για την εξυπηρέτηση των ενεργειακών αναγκών του.
Ελπίζω ότι η σημερινή διοίκηση έχει τη θέληση να προχωρήσει σε καινοτόμες δράσεις, εύχομαι καλή επιτυχία.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
www.s-michailidis.gr
michailstav@gmail.com
ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Χίος 7 Μαρτίου 2012
Τόση κατήχηση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια για τη λειτουργία της αγοράς και τους αλάνθαστους κανόνες της, δεν έχει προηγούμενο ούτε ακόμη και στη λατινική Αμερική της δεκαετίας του ’70. Τα αποτελέσματα αυτού του δόγματος τα ζούμε στη χώρα μας όπου η ανυπαρξία ρυθμιστικών και ελεγκτικών μηχανισμών επέτρεψαν, επιτρέπουν ή και διευκολύνουν ακόμα και σήμερα την ασυδοσία (όταν δεν υπάρχουν κανόνες) της λεγόμενης αγοράς.
Είναι πανθομολογούμενο πλέον, ότι τεράστια ευθύνη για την ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας και την κατάρρευση των οικονομιών των λεγόμενων νότιων χωρών της Ευρώπης έχουν και οι τράπεζες με την αβάντα των ανεύθυνων κυβερνήσεων.
Το αξίωμα, όμως, της ελεύθερης οικονομίας, ότι οι επιχειρήσεις μικρές ή μεγάλες επιβραβεύονται ή τιμωρούνται από την αγορά παρατηρούμε ότι έχει εξαιρέσεις και μάλιστα υπέρ των συναυτουργών της χρεοκοπίας, δηλαδή των τραπεζών.
Συγκεκριμένα, η χρεοκοπημένη Ελλάδα, δηλαδή όλοι εμείς που έχουμε απολέσει το 60% των εισοδημάτων μας, άμεσα ή έμμεσα, καλούμαστε να πληρώσουμε και τις αθλιότητες και την ανεξέλεγκτη ασυδοσία των τραπεζών.
Με χρήμα από τις αιματηρές δανειακές συμβάσεις έχουν δεσμευθεί για τον μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας των τραπεζών δεκάδες δις και έχουν ήδη εκταμιευτεί περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια, από τα προσδοκώμενα δε 130 δις. της τελευταίας δανειακής σύμβασης, τα 40 θα πάνε πάλι για την ανακεφαλαιοποίησή τους, δηλαδή, στραγγίζει και χρεώνεται δυσβάστακτα ο μικρομεσαίος, ο μισθωτός και ο συνταξιούχος Έλληνας για να τη βγάλουν πάλι καθαρή οι συναυτουργοί της δημοσιονομικής κατάρρευσης.
Με άλλα λόγια, από τους «κανόνες» της ελεύθερης οικονομίας εξαιρούνται οι δήθεν υπηρέτες της, οι τράπεζες, οι οποίες ενώ όταν όλα πάνε καλά στην αγορά καρπώνονται τα τοκογλυφικά κέρδη, ενώ τις ζημιές από τις βλακείες διοικήσεων με συναίνεση των κεφαλών των συνδικαλιστών του κλάδου, τις πληρώνει ο λαός και μάλιστα χωρίς στο τέλος να έχει και δικαίωμα στις αποφάσεις τους, δηλαδή συμμετοχή στη διοίκηση.
Και δε φτάνει αυτό, τα κεφάλαια που παίρνουν από την Ε.Κ.Τ με 1% επιτόκιο ή τα κεφάλαια των 40 δις. που θα πάρουν αύριο από εμάς για τη στήριξή τους, μάς τα δανείζουν με επιτόκιο πάνω από 6%.
Με αυτόν τον παραλογισμό, τη ληστρική συμπεριφορά τραπεζών και κράτους που οδηγεί ή απειλεί τις περιουσίες σοβαρών ανθρώπων σε πλειστηριασμούς και την κοινωνική συνοχή σε διάλυση, θα ασχοληθεί κανείς από τους εκπροσώπους μας;
Χρειαζόμαστε τις τράπεζες; Φυσικά και τις χρειαζόμαστε, η καθημερινότητά μας είναι αλληλένδετη με την ύπαρξή τους, να ισχύουν όμως και γι’ αυτές οι κανόνες της αγοράς που ισχύουν για όλες τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, δηλαδή τα κέρδη δικά τους αλλά και οι ζημιές δικές τους.
Δίκαιο και αναγκαίο είναι άμεσα το κούρεμα των δανείων των μικρομεσαίων, μισθωτών, ανέργων και συνταξιούχων, ώστε να αντέξουν τα ασήκωτα, πλέον, βάρη που μας φόρτωσαν. Κάποιοι πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες, το εκλογικό σώμα θα το εκτιμήσει ανάλογα.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
ΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Το να ασχολείται κάποιος σήμερα με τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας και ειδικότερα μ’ αυτά που έχουν σχέση με την οικονομία, την ανάπτυξη, το μέλλον, την υπόστασή μας κλπ. ενδεχομένως δεν είναι και το πιο παραγωγικό, κυρίως αν έχει να ασχοληθεί με πιο αποδοτικά θέματα, αφού, όπως φαίνεται, για ό,τι λέγεται και γράφεται ουδείς ασχολείται.
Πλην, όμως, η ναυτιλία είναι «το ξεχωριστό» για τον τόπο, είναι στα δυο-τρία δυνατά σημεία που η χώρα είναι σε θέση να ανταγωνίζεται τους έξω αποτελεσματικά, αξίζει, ενδεχομένως, να ενώνεις την φωνή σου με εκείνους που προσπαθούν να καταδείξουν ένα άλλο, δοκιμασμένο αλλά συνήθως παραμελημένο δρόμο διαφυγής από την σημερινή καταθλιπτική οικονομική κατάσταση.
Ο μοναδικός σήμερα κλάδος της οικονομίας στη χώρα που φέρνει χρήματα, πολλά χρήματα, χωρίς κανένας μηχανισμός του κράτους να προσπαθεί, να αγωνιά, να στηρίζει με πολιτικές, είναι η ελληνική εμπορική ναυτιλία. Ίσως, αιτία αυτής της αδιαφορίας είναι η σιγουριά ότι για δεκαετίες ο κλάδος αυτός της οικονομίας μπορεί και πορεύεται μόνος του. Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, φθάνει η σιγουριά για την αποτελεσματικότητα και παραγωγικότητα αυτής της δραστηριότητας, που κάποιοι αισθάνονται ότι έχουν και την πολυτέλεια να κάνουν πειράματα με τις αντοχές της.
Είναι δε, τόσο υπεροπτική η αδιαφορία των αρμοδίων στις συνεχείς παραινέσεις, αν όχι εκκλήσεις, Ελλήνων και ξένων για σοβαρότητα και κατανόηση στα μεγάλα προβλήματα του κλάδου, που αναρωτιέται κανείς αν συναισθάνεται αυτή η χώρα της σημερινής ένδειας ότι στο «ντουλάπι» της υπάρχει κομπόδεμα που μπορεί να την ανακουφίσει ή να ανακόψει την καταστροφή της.
Η περίπτωση αυτής της αδιαφορίας δικαιολογείται, στη σκέψη μου μόνο, αν την παραλληλίσω με την περίπτωση των γονιών που απορροφημένοι για την σωτηρία από τον κατήφορο και την κραιπάλη ενός παιδιού τους έχουν ξεχάσει ότι και κάποιο άλλο έχει ανάγκες και το αντιλαμβάνονται, τελικά, όταν ακούν την εξώπορτα να κλίνει με βρόντο.
Στην παρέμβασή μου δεν θα αναφέρω παρά ελάχιστα νούμερα για τη θέση της ελληνικής ή ελληνόκτητης ναυτιλίας σε παγκόσμιο ή ευρωπαϊκό επίπεδο. Εξάλλου, έχουν γραφτεί, το τελευταίο διάστημα, εξαιρετικά άρθρα στην κοινή προσπάθεια για την αφύπνιση της κυβέρνησης. Θα περιορισθώ στην επισήμανση κάποιων σημείων για τα οποία πιστεύω ότι, αν δεν αναληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες, η εξέχουσα θέση που κατέχει η ελληνική ναυτιλία, το ελληνικό νηολόγιο, η ναυτιλιακή τεχνογνωσία κλπ. κινδυνεύει να απολεσθεί οριστικά.
Ο εμπορικός στόλος που ελέγχουν Έλληνες, είναι σήμερα στην πρώτη θέση στον κόσμο υπερβαίνοντας τα διακόσια εκατομμύρια τόνους (dwt). Τα μερίδια των Ελλήνων ανά είδος πλοίου στον παγκόσμιο στόλο ανέρχονται σε 17,8% για τα δεξαμενόπλοια, σε 18,3% στα πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου, σε 5,0% σε πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, σε 3,1% σε πλοία μεταφοράς γενικού φορτίου και σε 5,4% των επιβατηγών[1].
Σε γενικές γραμμές το συνολικό μερίδιο του εμπορικού στόλου των Ελλήνων υπερβαίνει το 18% της παγκόσμιας χωρητικότητας (dwt).
Στα παραπάνω, αξίζει να προστεθούν και τα εξής στοιχεία. Τους πρώτους μήνες του τρέχοντος έτους Έλληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες που άγγιξαν τα 7 περίπου δις δολάρια και παρέλαβαν περίπου το 10% του συνόλου των παραδόσεων από τα ναυπηγεία, μειώνοντας το μέσο όρο ηλικίας των πλοίων του ελληνόκτητου στόλου στα 10,7 έτη, όταν το 2000 ανερχόταν, περίπου, στα 17.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντικό ενδιαφέρον των Ελλήνων πλοιοκτητών σε εξειδικευμένου τύπου πλοία, όπως τα πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και εκτιμάται ότι οι παραγγελίες θα ήταν περισσότερες αν δεν υφίστατο πρόβλημα με εξειδικευμένα πληρώματα.
Στα παραπάνω εντυπωσιακά στοιχεία για την δραστηριότητα της ελληνόκτητης ναυτιλίας, να εκτιμηθεί και η συνεισφορά της στις συναλλαγματικές εισροές που ξεπερνούν, ακόμα και σε περίοδο μεγάλης κάμψης της ναυλαγοράς, όπως τα τελευταία δυο χρόνια, το ύψος των 120 δις ευρώ από το 2003 μέχρι σήμερα, δηλαδή, το μισό του ελληνικού χρέους οι οποίες αντιστοιχούν στο 5% περίπου του ΑΕΠ της χώρας (μεγαλύτερες από τον τουρισμό), ενώ η συνεισφορά της ναυτιλιακής βιομηχανίας στην απασχόληση, με τον αριθμό των ελλήνων να ελαττώνεται (19.865 συνολικά Έλληνες ναυτικοί το 2006 μειωμένοι κατά 24,2 % έναντι του 1996[2]), είναι σημαντική και υπολογίζεται σε όλο το πλέγμα της ναυτιλιακής δραστηριότητας από 180.00 με 220.000 περίπου εργαζόμενους.
Η τάση, μέχρι την εκδήλωση της οικονομικής και πολιτικής ουσιαστικά κρίσης στην χώρα μας, ήταν ο Πειραιάς και γενικότερα η Αττική να προσελκύουν ολοένα και περισσότερες ελληνικές και αλλοδαπές ναυτιλιακές εταιρίες και να αναδεικνύεται σε ένα ολοένα και μεγαλύτερο διεθνές ναυτιλιακό κέντρο.
Η περίοδος της «ευφορίας» 2002-2008 είχε την ικανότητα να λειτουργεί σαν αμορτισέρ για την απορρόφηση των παρενεργειών από την αδιαφορία της πολιτείας στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που όλο και περισσότερο συσσωρεύονταν, ακόμα και στους πιο σοβαρούς πυλώνες του ναυτιλιακού οικοδομήματος όπως στην ανταγωνιστικότητα, στη ναυτική εκπαίδευση, στην έλλειψη Ελλήνων αξιωματικών, στην εκπροσώπηση της χώρας στα διεθνή ναυτιλιακά φόρα κλπ. Ούτε λόγος, φυσικά, για άλλα εξίσου σοβαρά θέματα, όπως η υποαπασχόληση των ελληνικών ναυπηγείων, ασφαλιστικά θέματα ναυτικών, πειρατεία, λιμενική πολιτική κλπ.
Τα πράγματα, όμως, σήμερα έχουν αλλάξει, για τρίτο σχεδόν χρόνο η ναυλαγορά κρατά πολύ χαμηλά και επηρεάζει αρνητικά τις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες των πλοιοκτητών, τα ελληνικά πληρώματα φαίνονται όλο και πιο ακριβά στους πλοιοκτήτες, οι διεθνείς απαιτήσεις για ποιοτική, περιβαλλοντική και ασφαλέστερη διαχείριση του πλοίου γίνονται όλο και πιο αυστηρές θα έλεγα υπερβολικές και οι οποίες κοστίζουν ακριβά στο ελληνόκτητο πλοίο, το τραπεζικό δε σύστημα, το οποίο παραδέρνει στην διεθνή οικονομική κρίση, έχει περιορίσει σημαντικά τη χρηματοδότηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα περίμενε κανείς ο διοικητικός φορέας της πρώτης ναυτιλίας του κόσμου να έχει αυξήσει στροφές, προκειμένου να καθορίσει πολιτικές οι οποίες θα ανακουφίσουν και θα ενισχύσουν αυτή την ηγετική στον κόσμο οικονομική του δύναμη, αφενός για την διατήρηση της ηγετικής θέσης της, αφετέρου για να εκμεταλλευτεί τον δυναμισμό της επ’ ωφελεία της εθνικής οικονομίας της χώρας.
Αντίθετα, είμαστε θεατές σε ένα θέατρο παραλόγου, όπου, μετά από τις όποιες πρωτοβουλίες επί υπουργίας του Μανώλη Κεφαλογιάννη για την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού πλοίου, την τροποποίηση/συμπλήρωση (άνευ αποτελέσματος) της νομοθεσίας για την ναυτική εκπαίδευση και τη συμφωνία για την παραχώρηση εκμετάλλευσης του ΟΛΠ (2004-2007), και το τρέξιμο του Παναγιώτη Καμμένου, το πάλαι ποτέ Υπουργείο Ναυτιλίας έχει εξαφανισθεί από την πολιτική σκηνή της χώρας.
Για τρίτη φορά σε λιγότερο από δυο χρόνια το κυβερνητικό εργαλείο για τη ναυτιλία, το αρμόδιο υπουργείο, καταργείται-συγχωνεύεται και υποβαθμίζεται, οι υπουργοί αλλάζουν πριν προλάβουν να ξεζαλιστούν από το μπότζι, δεν ξέρει κανείς τι έχουν στο μυαλό τους. Οι έχοντες επαφή με το αντικείμενο λένε χαρακτηριστικά, ότι αυτή η παράλογη πολιτική συμπεριφορά θα μπορούσε να παραλληλισθεί με τη κατάργηση στην Σαουδική Αραβία του Υπουργείου πετρελαίου.
Το ποτέ Υπουργείο Ναυτιλίας, με το Λιμενικό Σώμα (και σε όποιον αρέσει) ως φορέα διοίκησης της εμπορικής ναυτιλίας, με συνεχή, αδιάκοπη και δημιουργική πορεία εννέα δεκαετιών (με κατάργηση λίγων μηνών από την χούντα) σχεδίαζε πολιτικές και στήριξε την ανάπτυξη της εμπορικής ναυτιλίας συμβάλλοντας καθοριστικά με τη δημιουργία, διαχρονικά, ενός μοναδικού σε διεθνές επίπεδο νομοθετικού και λειτουργικού πλαισίου, ώστε η αποδεκατισμένη μετά τον Β΄Π.Π ελληνική ναυτιλία να ορθοποδήσει και να φθάσει εδώ που είναι σήμερα, δυναμική, κυρίαρχη, ηγετική και ποιοτική.
Η σημερινή κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο από τη λέξη «χάος». Το Λιμενικό Σώμα στιβαρός και παραγωγικός βραχίονας, όλο το διάστημα της ύπαρξης ΥΕΝ, για την υλοποίηση της ναυτιλιακής πολιτικής (με αδυναμίες που εύκολα μπορούν να θεραπευτούν), κομματιασμένο μεταξύ Υπουργείου προστασίας του Πολίτη και Υπουργείου Ανάπτυξης, χωρίς πολιτική καθοδήγηση και στόχους, αποψιλωμένο από τις αρμοδιότητες που ασκούσε για ενενήντα χρόνια, παραμένει ουσιαστικά ανενεργό, απασχολούμενο επί δυο χρόνια με τη δημιουργία Αρχηγείου και σε αναζήτηση νέων αρμοδιοτήτων και με τα στελέχη του απογοητευμένα και παραγκωνισμένα.
Εν τω μεταξύ, σοβαρές εξελίξεις σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο τρέχουν με ταχύτατους ρυθμούς και σε πολλά μέτωπα, ενώ η πρώτη ναυτιλία του κόσμου παρακολουθεί αντί να πρωταγωνιστεί. Οι θέσεις των Ελλήνων στους διεθνείς οργανισμούς είναι άδειες, δεν χαράσσεται ούτε υφίσταται πολιτική σε όλο το φάσμα των διεθνών ναυτιλιακών θεμάτων. Δεν υπάρχουν στελέχη πλέον να ασχοληθούν με αυτά τα προβλήματα.
Κυρίαρχα θέματα, όπως η διαχείριση των εκπομπών καυσαερίων από τα πλοία, ζήτημα που απασχολεί έντονα τη διεθνή ναυτιλία, η ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία και η εφαρμογή ευρωπαϊκών οδηγιών για την ασφάλεια των πλοίων, η οδηγία για τον έλεγχο των πλοίων στα λιμάνια, η υιοθέτηση και εφαρμογή των νέων ρυθμίσεων από την πρόσφατη τροποποίηση της διεθνούς σύμβασης για τα πρότυπα στην εκπαίδευση των ναυτικών, η λήψη αποφάσεων για την αντιμετώπιση της πειρατείας, το τεράστιο θέμα της ναυτικής εκπαίδευσης κλπ. σέρνονται ή ακροβατούν στην υλοποίησή τους χωρίς πλέον το δυναμικό φορέα για την εφαρμογή τους.
Η σοβαρότερη σήμερα πρόκληση για το μέλλον της μεγαλύτερης βιομηχανίας μας είναι η έλλειψη πολιτικής από το κράτος στην αντιμετώπιση του σπουδαιότερου πυλώνα της ελληνικής ναυτιλιακής επιχείρησης, τον άνθρωπο, το ναυτικό. Ανυπαρξία πολιτικής για την διατήρηση της τεχνογνωσίας, φορολογικές επιβαρύνσεις στο εισόδημα του εργαζόμενου στην αλλοδαπή ναυτικού, άπνοια για την προσέλκυση των νέων στο ναυτικό επάγγελμα.
Η σημερινή κατάσταση στην δημόσια ναυτική εκπαίδευση, αν και θεσμικά μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο λειτουργίας, εν τούτοις είναι αποκαρδιωτική και απαράδεκτη για την πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο, αλλά και για τεχνογνωσία στο αντικείμενο που ξεπερνά ένα αιώνα δράσης.
Ένα σύστημα ναυτικών ακαδημιών με επιτυχημένη λειτουργία πάνω από μισό αιώνα έχει κυριολεκτικά καταρρεύσει. Οι ευθύνες για την κατάρρευση βαρύνουν αποκλειστικά την Πολιτεία, η οποία δεν αντιλαμβάνεται το θεσμό ως υψίστης σπουδαιότητας και πυλώνα της ναυτιλιακής βιομηχανίας και κατ’ επέκταση της οικονομίας της χώρας. Αυτοκριτική οφείλει και η ναυτιλιακή βιομηχανία, η οποία δεν κατάφερε να επιβάλλει τις απόψεις της για τη σπουδαιότητα του θέματος και να επιβάλλει την δημιουργία μηχανισμού διαρκούς παρακολούθησης και επιτελικού σχεδιασμού ώστε να μπορεί να παρεμβαίνει αποτελεσματικά σε εθνικό, ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο.
Τα ελληνικά πλοία και ναυτιλιακά γραφεία, εξαρτώνται απόλυτα σήμερα από το ναυτεργατικό δυναμικό των Φιλιππίνων, της Ουκρανίας, της Πολωνίας κλπ.. Ελληνόκτητη ναυτιλία χωρίς Έλληνες ναυτικούς δεν μπορεί να υπάρξει. Το επιχείρημα ότι η σημερινή οικονομική κατάσταση δεν είναι σε θέση να ανοικοδομήσει το σύστημα είναι αστήρικτο και παραπλανητικό.
Πέραν των δισεκατομμυρίων που έχουν ξοδευτεί τα τελευταία είκοσι χρόνια από το κράτος, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς στόχο, άλλα τόσα και περισσότερα έχουν δαπανηθεί από την πλοιοκτησία κατά την διάρκεια της φοίτησης των σπουδαστών είτε έμμεσα από την συμμετοχή τους στο κεφάλαιο για την ναυτική εκπαίδευση είτε άμεσα στα εκπαιδευτικά ταξίδια με αμοιβές σπουδαστών που ξεπερνούν τα 2-2.500 ευρώ το μήνα, όταν σε όλες τις ναυτικές σχολές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών, οι αμοιβές των σπουδαστών, επαναλαμβάνω κατά την διάρκεια των εκπαιδευτικών ταξιδιών, δεν υπερβαίνουν τα 300 ευρώ. Δεν αναφέρομαι στο κόστος του λεγόμενου in house training.
Το πλέγμα προσέλκυση-εκπαίδευση-μετεκπαίδευση των νέων στελεχών για την ναυτιλία, είναι το πιο σοβαρό θέμα που απασχολεί σήμερα τη ναυτιλιακή κοινότητα, πλην της κυβέρνησης. Στην σημερινή οικονομική συγκυρία, με την ανεργία επίσημα να αγγίζει το 20%, στους νέους ξεπερνά το 30%, η ναυτιλία είναι σε θέση να προσφέρει εργασία. Συνδικάτα και εφοπλιστές με την ενθάρρυνση του κράτους κάποια στιγμή οφείλουν να επανεξετάσουν το εργασιακό.
Ταμπού δεν πρέπει να υπάρχουν στην σημερινή οικονομική κατάσταση, ειδάλλως, οι Έλληνες θα είναι στις ουρές των ταμείων ανεργίας, αν κάτι τέτοιο υφίσταται, και οι αλλοδαποί στα ταμεία των τραπεζών για εξαργύρωση επιταγών από ελληνικές επιχειρήσεις.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Υποναύαρχος (ε.α.) ΛΣ
[1] Μιχάλης Σαρλής, Ν.Χ. Μάιος 2011
[2] Μελέτη Παν. Αιγαίου: Ελληνική Ναυτιλία, Απασχόληση και Ανταγωνιστικότητα, 2006
Η ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ
Πριν λίγες ημέρες ταξίδεψα για επαγγελματικούς λόγους στις Βρυξέλλες. Είχα και στο παρελθόν επισκεφθεί αυτή την πόλη πολλές φορές. Λόγω του κλίματος, του τρόπου ζωής, των ανθρώπινων σχέσεων, της «καλουπωμένης» καθημερινότητας κλπ., πάντα σκεφτόμουνα πόσο τυχερός είμαι που ζω στην Ελλάδα. Δεν κρύβω, όμως, ότι την τελευταία φορά ζήλεψα αυτή την «τακτική» καθημερινότητα αναλογιζόμενος την κατάσταση στον τόπο μας και κυρίως το γεγονός ότι εδώ και δυο χρόνια και μάλλον για πολλά ακόμα στο μέλλον, κανένας από μας δεν ξέρει τι ξημερώνει η επόμενη ημέρα, ότι δυστυχώς τα παιδιά μας δεν μπορούν πια να ονειρεύονται για την ζωή τους.
Η χώρα, μάλλον η ελληνική κυβέρνηση, όλο και περισσότερο μοιάζει με τον βαριά τραυματισμένο πολίτη, όποιας κοινωνικής ή οικονομικής τάξης, όπου σοκαρισμένος από το ατύχημα αφήνεται αδιαμαρτύρητα στο έλεος του οποιοδήποτε προστρέξει, άσχετου ή σχετικού, για τη διάσωσή του.
Τη σημερινή τραγική κατάσταση επιβαρύνει το γεγονός του συνδρόμου του λύκου και του προβάτου , όπου κακομαθημένοι για δεκαετίες οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις να μας γεμίζουν ψέματα και υπερβολές, ελπίζουμε και πάλι, δυστυχώς απατηλά, ότι κάτι στο τέλος θα γίνει και θα καθαρίσουμε στα μαλακά. Ο λύκος, όμως, είναι πια στο μαντρί και αποδεικνύεται ότι οι επιλογές μας ήταν και πάλι λάθος, αφού, οι «φύλακες» που επιλέξαμε αντί για τσοπανόσκυλα προέκυψαν τσιουάουα.
Δεν έχω σκοπό να κουράσω με σκέψεις τις οποίες, είμαι βέβαιος, ότι έχουν κάνει όλοι οι αναγνώστες, για το πώς φθάσαμε ως εδώ, για τους υπαίτιους, τους κλέφτες, την ατιμωρησία, την αδράνειά μας, τη συντεχνιακή συμπεριφορά μας, την αίσθηση έλλειψης της μεγαλύτερης αξίας για την δημοκρατία δηλαδή την απονομή δικαιοσύνης, το έλλειμμα κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς κλπ.. Με αγωνία, όμως, και προβληματισμό αναρωτιέμαι πού είναι οι εντεταλμένοι μας, τι έχουν πράξει τα τελευταία δυο χρόνια για να μας κρατήσουν όρθιους, τι έχουν ψηφίσει, τι πρωτοβουλίες άραγε έχουν λάβει για να μας ανακουφίσουν, να μας καθοδηγήσουν, να μας ενημερώνουν, με ποιο άραγε τρόπο νοιάζονται για την καθημερινή πάλη του επαγγελματία, του οικογενειάρχη, πώς έχουν αντιδράσει στις μέχρι σήμερα καταστροφικές αστοχίες στην οικονομία;
Διαβάσαμε προχθές την παρέμβαση τριών σημαντικών πολιτικών του κυβερνητικού χώρου, Διαμαντοπούλου-Λοβέρδου-Ραγκούση με τίτλο «Ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί». Ανάμεσα στα άλλα, αναφέρουν «… εχθρός της κοινωνίας σήμερα (εχθές;;;) είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός και οι καθυστερήσεις…» και ακόμα «…Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια …» και πώς άραγε προσδιορίζουν την κρατική βία και καταστολή των ειρηνικών εκδηλώσεων των αγανακτισμένων του περασμένου Ιουλίου; Τι άραγε απαντούν για το απέραντο πλιάτσικο δεκαετιών του δημόσιου ταμείου από πολιτικούς και ευνοούμενους χωρίς να πληρώσει κανείς; Τι μας λένε λοιπόν; Εμείς (οι σημερινοί διαχειριστές) που σας σπρώξαμε στο γκρεμό, επειδή συναισθανόμενοι τις εγκληματικές ευθύνες μας, προσπαθούμε (την ύστατη στιγμή) να σας ανασύρουμε, ε! θα είστε και υποχρεωμένοι και ξεχασιάρηδες.
Παρά ταύτα, κανένας σώφρων πολίτης δεν μπορεί να διαφωνήσει με το περιεχόμενο και τις διαπιστώσεις του κειμένου, πλην όμως, η τελευταία παράγραφος « …. όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ (όχι όλοι οι Έλληνες) πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον Πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας, στο πλαίσιο της Ε.Ε. ….» μας επαναφέρει, δυστυχώς, στην σκληρή κομματική πραγματικότητα. Τέτοιες αντιλήψεις χαρακτηρίζουν την πολιτική του κυβερνώντος κόμματος και της κυβέρνησης, δηλαδή «βοηθήστε με να δοξασθώ». Αυτή η μονοσήμαντη παραίνεση «..προς όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ…» δημιουργεί προϋποθέσεις πολιτικής και εθνικής συναίνεσης;
Ο λαός σήμερα απαιτεί με αγωνία συνεννόηση εθνικής σωτηρίας, όπως όμως δείχνουν οι εξελίξεις αυτή δεν είναι ορατή, είναι πάνω από τις δυνάμεις και την πολιτική κουλτούρα της κυβέρνησης, η αγωνία της οποίας, φαίνεται, δεν είναι η σωτηρία της χώρας αλλά της ίδιας και του κόμματος.
Από τις μέχρι σήμερα εμπειρίες μας, οι εκλογές στην Ελλάδα πριν την λήξη του χρόνου που καθορίζει το Σύνταγμα, δεν διεξάγονται για το συμφέρον του λαού, αλλά για το κομματικό συμφέρον και τη διάσωση όσο γίνεται περισσότερων βουλευτικών εδρών της κυβέρνησης που τις προκηρύσσει. Στο σημείο, όμως, που είμαστε σήμερα, της απόλυτης ανικανότητας και ανυπαρξίας ρεαλιστικού σχεδίου εξόδου από το τέλμα, η απόφαση του εκλογικού σώματος επιβάλλεται για την ύπαρξη και την πορεία του έθνους. Έφθασε η ώρα ανάληψης των μεγάλων και ιστορικών ευθυνών και για την δική μας άκαπνη γενιά.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ
Δεν υπάρχει κείμενο Χιώτη πολιτικού ή πολιτικάντη σε προεκλογική ή άλλη περίοδο που να μην αναφέρεται στο προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας, διαπιστώσεις, ιδέες, προτάσεις, υποσχέσεις κλπ.
Είναι γεγονός ότι, το ιερό προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας το εποπτεύει και το διαχειρίζεται η Ιερά Μητρόπολις Χίου, πλην όμως, ο σχεδιασμός για την όποια συμμετοχή του στις αναπτυξιακές αναζητήσεις του τόπου, ανήκει στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία του.
Επισκέπτομαι το προσκύνημα κάθε χρόνο αρκετές φορές, ιδιαίτερα, τα τελευταία δέκα χρόνια και αυτό που διαπιστώνω είναι ότι δεν έχει επέλθει καμιά ουσιαστική αλλαγή ή παρέμβαση στην λογική της ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής.
Αυτό που με συγκίνησε, για άλλη μια φορά και φέτος, ήταν η ατελείωτη φάλαγγα των προσκυνητών που όλη τη νύχτα περπατούν για να φθάσουν ξημερώματα εξαντλημένοι αλλά πιο δυνατοί στην ψυχή τους μπροστά στην ιερή εικόνα.
Όλο και πιο μεγάλη κάθε χρόνο η συμμετοχή των νέων, αγοριών και κοριτσιών, τα βλέπεις σε όλη τη διαδρομή με απίστευτη δύναμη να βαδίζουν μέσα στο σκοτάδι, στην αρχή ομαδικά, κατόπιν πιο μοναχικά, με τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα να περνούν δίπλα τους, να τα επιβαρύνουν με τα καυσαέρια και το θόρυβο, να απειλούνται κάθε στιγμή από ατύχημα και αυτά να συνεχίζουν προς τον ιερό προορισμό τους.
Φθάνοντας τελικά στις στροφές, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την είσοδο του ναού, λίγα μέτρα από την κοπή του νήματος του τερματισμού, από την ολοκλήρωση του τάματος, με τα πρόσωπα παραμορφωμένα από την υπερπροσπάθεια για να καταφέρουν να βγάλουν το Μαραθώνιο, με τις δυνάμεις να τα εγκαταλείπουν, αρχίζει το μαρτύριο. Αυτοκίνητα να μην αφήνουν σπιθαμή ελεύθερη για να περάσουν, σκόνη και καυσαέριο να τα τυφλώνουν και να τα πνίγουν, απελπισία, κανείς να μην υπάρχει για συντονισμό, για υποδοχή, για βοήθεια.
Με τις εικόνες αυτές, όσο και να μη θες να κολαστείς αρχίζει ο δαίμονας να σε πιλατεύει. Πενήντα χιλιόμετρα διαδρομή περπατούν αυτοί οι χιλιάδες σπουδαίοι άνθρωποι, πενήντα χιλιόμετρα μέσα στο σκοτάδι με τις απειλές που περιέγραψα παραπάνω, με ενδεχόμενο ατυχήματος, με ενδεχόμενο κακοδιαθεσίας από την υπερπροσπάθεια. Η πολιτεία απούσα. Σε όλη τη διαδρομή δεν συνάντησα ένα ασθενοφόρο, δεν απάντησα ένα τροχονόμο, δεν είδα ένα τραπεζάκι με ένα μπουκαλάκι νερό, τίποτα, αν ένα παιδί ή ηλικιωμένος αισθανόταν αδιαθεσία η βοήθεια μπορούσε να έρθει μόνο από ιδιώτες περαστικούς.
Και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει η Δημοτική διοίκηση, ποια είναι η έννοιά της, η φροντίδα, ο σχεδιασμός της για ένα τόσο δυναμικό έθιμο, για ένα ιερό προσκύνημα που αγγίζει τις καρδιές των πιστών ακόμα και έξω από το νησί μας, για τη λαοθάλασσα που ανεβαίνει στην ΒΔ Χίο κάθε χρόνο;
Υπολόγισα ότι οι πεζοπόροι προσκυνητές πρέπει να ξεπέρασαν τους 1500-2000, δε νομίζω να υπάρχει άλλη περίπτωση ιερού προσκυνήματος στην Ελλάδα, όπου τόσοι άνθρωποι περπατούν στα βουνά πενήντα χιλιόμετρα για να ικανοποιήσουν το θρησκευτικό τους συναίσθημα. Και παρά τις αντιξοότητες του εγχειρήματος, ο αριθμός των πεζοπόρων προσκυνητών κάθε χρόνο αυξάνει, με πιο πολλούς τους νέους μας.
Αναρωτιέται κανείς, τι γίνεται σε αυτό τον τόπο; Γιατί υπάρχουν τόσες υπηρεσίες, επιτροπές, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, αστυνόμοι, τουριστικές υπηρεσίες και δημοτικοί οργανισμοί; Είναι δυνατόν να μη προνοούν για τέτοιες εκδηλώσεις παγχιακού χαρακτήρα; Για το πιο δυναμικό θρησκευτικό γεγονός του βόρειου Αιγαίου, από το οποίο θα μπορούσε η Χίος να δεχθεί χιλιάδες επισκέπτες, τι σχεδιασμός υπάρχει, τι σκέφτονται επιτέλους για το μέλλον της περιοχής οι έχοντες την ευθύνη;
Παρά τα τόσα αναπτυξιακά προγράμματα, εθνικούς πόρους κλπ. δεν έχουμε καταφέρει τόσα χρόνια να διανοίξουμε το δρόμο από τη Βολισσό προς την Αγία Μαρκέλλα, παρά το γεγονός ότι η περιοχή συνεχώς ανέρχεται τουριστικά, να κατασκευάσουμε ένα σύγχρονο χώρο στάθμευσης, χώρους υγιεινής για τους προσκυνητές, κ.ά..
Οι ρουκέτες έχουν βρει την τροχιά τους, το προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας πότε επιτέλους θα πάρει σειρά;
Όσο αφορά στην οργάνωση και στην βελτίωση των συνθηκών της πεζοπορίας, στην ασφαλή ανάβαση, στην ανακούφιση, στις εναλλακτικές διαδρομές προς το προσκύνημα και στην υποδοχή τους, εφόσον είναι ανεπαρκείς οι υπεύθυνοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες, τουλάχιστο ας καλέσουν τον πιο ειδικό άνθρωπο στην Χίο για περιπατητικές διαδρομές, τον Γιώργη Χαλάτση, να αναλάβει να σχεδιάσει και να ενεργήσει τα δέοντα για του χρόνου.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ Δ.Σ. ΧΙΟΥ
Χίος 21-3-2011
Προς: Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου
κ. Κλεισσά Κ. Ηλία
Δημοκρατίας 2
ΤΚ 82 100
Χίος
ΘΕΜΑ: « Απόφαση Δ.Σ.»
Κύριε Πρόεδρε,
Από τον Οκτώβριο του 2008 κρατούνται μέχρι και σήμερα από τις Αρχές της Βενεζουέλας ο τότε Πλοίαρχος και ο Υποπλοίαρχος του ελληνικού πλοίου Δ/Ξ «ASTRO SATURN» με την αστήρικτη κατηγορία ότι ευθύνονται διότι εξωτερικά του πλοίου τους βρέθηκε ποσότητα ναρκωτικών ουσιών.
Όσοι έχουν σχέση με ναυτιλία και ειδικά με το τι συμβαίνει στα λιμάνια της εν λόγω χώρας γνωρίζουν το μαρτύριο που υφίστανται τα πληρώματα και ο πλοίαρχος των πλοίων όταν καταπλέουν σε κάποιο από αυτά και τους κινδύνους που διατρέχουν να κατηγορηθούν άδικα για παράνομες ενέργειες τοπικών δικτύων διακίνησης ναρκωτικών.
Τα κυκλώματα αυτά επιλέγουν πλοία που καταπλέουν στα λιμάνια της Βενεζουέλας, (Porto la Cruz, Jose κλπ.) και με διάφορους πολύ εξελιγμένους τρόπους και μεθόδους τοποθετούν, είτε στην καρίνα του με δύτες, είτε σε άλλα εξωτερικά σημεία του πλοίου, όπως ο χώρος του άξονα του πηδαλίου κλπ., ποσότητες ναρκωτικών προκειμένου αυτά να «παραληφθούν» από το δίκτυο σε κάποιο από τα επόμενα λιμάνια.
Για την αντιμετώπιση τέτοιων απαράδεκτων και επικίνδυνων καταστάσεων, σχεδόν πάντοτε, οι πλοίαρχοι σε συνεννόηση με τους πλοιοκτήτες και τις τοπικές αρχές προσλαμβάνουν ειδικές εταιρίες φύλαξης του πλοίου από στεριά, πλην όμως, για διάφορους και ευνόητους λόγους που έχουν σχέση με τα τοπικά ή διεθνή δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, «διαλάθουν» της προσοχής οι διακινητές και εντοπίζονται προ του απόπλου ποσότητες με αποτέλεσμα ο αθώος πλοίαρχος, ο υποπλοίαρχος και άλλοι από το πλήρωμα, που έπραξαν ότι ήταν δυνατόν για την αποτροπή τέτοιου ενδεχομένου, να ευρίσκονται εκτεθειμένοι και εν τέλει στα κρατητήρια και τις φυλακές χωρίς να ελπίζουν σε δίκαιη δίκη υπόδικοι όντες σε τέτοιες μη δημοκρατικές χώρες
Τέτοια περίπτωση είναι των δυο ελλήνων φυλακισμένων του προαναφερόμενου πλοίου, για τους οποίους αν και δεν υπάρχει καμία εις βάρος τους μαρτυρία ότι συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο σε προπαρασκευαστικές ή άλλες ενέργειες διακίνησης ναρκωτικών, σαπίζουν εδώ και δυόμισι χρόνια με σοβαρά προβλήματα υγείας στις φυλακές.
Την ίδια «τύχη» έχουν εδώ και λίγες ημέρες ο πλοίαρχος και άλλοι ένδεκα έλληνες ναυτικοί μαζί με αλλοδαπούς συναδέλφους τους του ελληνικού φ/Γ «MARIA L» οι οποίοι κρατούνται στο λιμάνι Jose.
Ως γενέτειρα και τόπος χιλιάδων ναυτικών που θαλασσομαχούν και κινδυνεύουν κάθε στιγμή να θρέψουν την οικογένειά τους, αλλά και να μεταφέρουν περήφανα σε κάθε τόπο της γης την Ελληνική σημαία, πολύ δε περισσότερο που ο πλοίαρχος του πρώτου πλοίου αλλά και μέλη του δεύτερου είναι Χιώτες, εισηγούμαι στο Σώμα την έκδοση ψηφίσματος που θα εκφράζει την ανησυχία μας και την αγανάκτηση για την απαράδεκτη και αστήρικτη κράτηση των ελλήνων ναυτικών από τις αρχές της Βενεζουέλας και την αποστολή του στο Υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να εντείνει τις προσπάθειές του για την απονομή δικαιοσύνης και την απελευθέρωση και επιστροφή αυτών των μαρτύρων στις εστίες τους.
Με τιμή
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.
Δημοτικός Σύμβουλος
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
Ευχαριστώ εγκάρδια τους συμπατριώτες μου που με τίμησαν με την ψήφο τους, δίνοντάς μου την εντολή να τους εκπροσωπώ στο νέο Δ.Σ. της Χίου. Η εντολή είναι σαφής και κρίνοντας από τον αριθμό των ψήφων επιτακτική.
Αισθάνομαι την ανάγκη να δηλώσω ότι κατά την περίοδο της θητείας μου, η πολιτική συμπεριφορά μου θα κινηθεί με γνώμονα το συμφέρον της Χίου και την πρόοδο των κατοίκων της. Θα στηρίξω κάθε δημιουργική και αναπτυξιακή πρωτοβουλία και πρόταση απ’ όπου και αν προέρχεται και θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια, ώστε σε συνεργασία με τους άλλους δημοτικούς συμβούλους της «Νέας Αντίληψης» να είμαστε ωφέλιμοι και παραγωγικοί. Με έμφαση, επίσης, δηλώνω ότι κυρίαρχο θα είναι το ενδιαφέρον μου για χρηστή διοίκηση και τη διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση του δημοσίου χρήματος.
Ο κ. Πολύδωρος Λαμπρινούδης δεν θα πρέπει να παρασυρθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα και να συνεχίσει τη θητεία του με επιλογές ωφελιμιστικής παραταξιακής και προσωπικής πολιτικής, αλλά να πολιτευθεί επιτέλους σε μια πλατφόρμα συλλογικής και δημοκρατικής προσπάθειας μέσα από διαδικασίες διαβούλευσης για την επιλογή των δράσεων και των έργων που πραγματικά έχει ανάγκη ο τόπος. Η σπατάλη πόρων σε έργα που δεν προσδίδουν προστιθέμενη αξία στον τόπο, ιδιαίτερα αυτή την δύσκολη περίοδο απαιτείται να μηδενισθεί.
Ο συνδυασμός «ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ» είναι γεγονός ότι δεν έπεισε τους συμπολίτες μας. Οι λόγοι είναι πολλοί, αξίζει να αναλυθούν και οπωσδήποτε θα γίνει. Πιστεύω, όμως, ότι η επιλογή του εξαιρετικά μεγάλου ποσοστού του εκλογικού σώματος που προτίμησε να απέχει της εκλογής, θεωρώντας ότι κατ’ αυτό τον τρόπο εκφράζει την απαρέσκειά του στην ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειρισθεί όπως πρέπει τα προβλήματα του τόπου, ναι μεν έδωσε ηχηρό πολιτικό μήνυμα, πλην όμως, επέτρεψε την επικράτηση αυτών για τους οποίους αισθάνεται απαρέσκεια. Υπ’ αυτή την έννοια, αν το «σώμα» των απεχόντων προσέρχονταν στην κάλπη, ίσως το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό.
Έχουμε κατακτήσει το δικαίωμα της κρίσης και της αλλαγής των εντεταλμένων, πώς είναι δυνατόν να εκχωρούμε το δικαίωμά μας σε άλλους, γιατί αφήνουμε τους λίγους να αποφασίζουν για μας; Θα αφήναμε π.χ. ποτέ το παιδί μας, χωρίς σοβαρή αιτία, να το μεγαλώσει, να το φροντίζει κάποιος άλλος; Θα αφήναμε άλλους να διαχειριστούν το μέλλον του, την πρόοδό του, την εκπαίδευσή του, την ασφάλειά του; Την επόμενη Κυριακή επιλέγουμε την πολιτική και διαχειριστική Αρχή της περιφέρειας Β. Αιγαίου, επιβάλλεται, τουλάχιστον αυτή τη φορά, η συμμετοχή μας στη λήψη των αποφάσεων, εμείς να αποφασίσουμε για τον εαυτό μας.
Τέλος, θέλω να συγχαρώ τους συμμετέχοντες στο συνδυασμό «Νέα Αντίληψη». Να σημειώσω ότι όλοι συμμετείχαν με αλτρουισμό και ιδανικά για μια καλύτερη προοπτική των συνανθρώπων μας, της κοινωνίας μας και να τους ευχηθώ να είναι πάντα υγιείς και πρόθυμοι για κοινωνική προσφορά.
Ευχαριστώ
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Στο μυαλό και στην ψυχή της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, έχω την πεποίθηση ότι είναι εμπεδωμένο τα τελευταία χρόνια το αίσθημα ότι τα πράγματα για τον τόπο μας, τη Χίο, δε βρίσκονται στο επίπεδο των δυνατοτήτων του τόπου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο των σκέψεων και των ανησυχιών μας, συχνά, πολλοί από εμάς στο περιβάλλον μας, στις συντροφιές μας, στους φίλους μας, εκφράζουμε τις απόψεις μας, τις προτάσεις μας, την απογοήτευσή μας ενδεχομένως, για τα κακώς κείμενα κλπ.
Ομολογούμε ότι η οπισθοδρόμηση, η στασιμότητα, οι στρεβλώσεις και οι δυσκολίες που παρατηρούμε στην πορεία του τόπου μας αλλά και της καθημερινότητάς μας, συνδέονται με τις κακές επιλογές μας αλλά και ενίοτε με την επιβολή από αδιαφανείς κύκλους ανθρώπων με ελλιπές αλτρουιστικό και πολιτικό υπόβαθρο. Ανθρώπων που πολιτεύονται με μοναδικό κριτήριο το προσωπικό συμφέρον εις βάρος του κοινού καλού. Η αντίδρασή μας σ’ αυτές τις διαπιστώσεις, συνήθως, περιορίζεται στην έκφραση «μα δεν βρίσκεται κανείς καινούριος, ανιδιοτελής, με κοινωνικές ευαισθησίες κλπ να ασχοληθεί με τα προβλήματα του τόπου χωρίς δεσμεύσεις και σκοπιμότητες;».
Η κατάσταση όμως σήμερα, που βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την άβυσσο, δε συγχωρεί επιπόλαιες αποφάσεις. Το αναμφισβήτητο γεγονός της άκρατης προεκλογικής υποσχεσιολογίας από συγκεκριμένους επαγγελματίες πολιτικούς όπως ο υποψήφιος Δήμαρχος Χίου κ. Π. Λαμπρινούδης, το γεγονός ότι εκατοντάδες εκατομμύρια κατασπατάλησε σε έργα που αδυνατεί να αποδώσει σε χρήση, το γεγονός ότι δεκάδες γονείς εκλιπαρούν για μια ολιγόμηνη σύμβαση εργασίας για το παιδί τους, ότι οι πιο προσοντούχοι νέοι της Χίου εκδίδουν διαβατήρια για αναζήτηση εργασίας σε άλλες χώρες, πρέπει να μας ταρακουνήσει, να μας ξυπνήσει από την πολιτική αδράνεια και να αποδεχθούμε ότι, πολιτικοί όπως ο κ. Λαμπρινούδης και οι όμοιοί του, είναι κυρίαρχα οι υπεύθυνοι για την κακή κατάσταση του τόπου. Ενός τόπου που στα «χέρια» άλλων μπορούσε να ήταν υπόδειγμα ευημερίας και ανάπτυξης.
Όντας μονάδα του συνόλου που σκέφτεται, αγωνιά και «λειτουργεί» πολλές φορές και με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω, απαλλαγμένος από τα ασυμβίβαστα της προηγούμενης επαγγελματικής μου ιδιότητας και με βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μου τη θέση ότι ο υπεύθυνος και κοινωνικά χρήσιμος πολίτης «υποχρεούται» να ξεπεράσει τους αδιάφορους για το κοινωνικό σύνολο εγωισμούς, να περάσει από την κουβέντα της παρέας στην πάλη για την πολιτική ανατροπή φαινομένων ή προσώπων που εντοπίζει ως παράγοντες οπισθέλκουσας και υπονόμευσης των συμφερόντων και της προόδου της κοινωνίας, αλλά και σε τελευταία ανάλυση της ίδιας του της ζωής, ανακοινώνω στους συμπατριώτες μου την απόφασή μου να θέσω τον εαυτό μου στην κρίση τους και να τους ζητήσω να με εξουσιοδοτήσουν να τους εκπροσωπήσω στο νέο ιδιαίτερα απαιτητικό Δημοτικό Συμβούλιο της Χίου που θα προκύψει από τις προσεχείς δημοτικές εκλογές, συμμετέχοντας στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού «ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ».
Απευθύνομαι σε όλους τους Χιώτες και ιδιαίτερα σε εκείνους που δικαιολογημένα απογοητευμένοι προβληματίζονται να απέχουν ή να ψηφίσουν «άκυρο», ότι αυτή η πολιτική συμπεριφορά της αντίδρασης, του γυρίσματος της πλάτης στους υπαίτιους και δημιουργούς της απαξίωσης του τόπου μας, ας εκδηλωθεί με ψήφο διαμαρτυρίας και απαρέσκειας κατά των υπαιτίων προσώπων και υπέρ νέων υποψηφίων που έχουν χαρακτηριστικά δημιουργικότητας, προϋποθέσεων αλλαγής, με πρωταρχικό και κυρίαρχο στόχο την απαγκίστρωση της αναπτυξιακής πορείας του τόπου από τα οικονομικά ή άλλα ιδιοτελή συμφέροντα, απόλυτα συνυφασμένα με την αναποτελεσματικότητα και την πολιτική μακροημέρευση συγκεκριμένων προσώπων άνευ προστιθέμενης αξίας για την Χίο.
Δεν είναι η ώρα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, επιδιώξεων και αναζήτησης κομματικής ορθοδοξίας. Είναι η ώρα της συστράτευσης για την ανατροπή, την εκδίωξη των φαύλων, ιδιοτελών και μισθοσυντήρητων από τον πλούτο του τόπου πολιτικάντηδων, είναι η ώρα της Χίου.
Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Χίου
με το Συνδυασμό «Νέα Αντίληψη»